Thursday, October 27, 2016

समाधान

'कथाश्री' च्या दिवाळी अंकात माझी कथा. या कथेशी माझं घट्ट नातं आहे. ही कथा माझ्या आईवर आहे. तिचं लहानपण, तो काळ आणि काही घटनांचा खोलवर झालेला परिणाम. परिस्थिती बदलत जाते तशी माणसंही. त्यातूनच आपलं आपण स्वत:ला शोधायचं, जपायचं, समाधान मानायचं. तीच ही कथा - ’समाधान’. खाली काही भाग तुमच्यासाठी. पण अंक मिळवून नक्की वाचा. मला आणि अर्थातच माझ्या आईला खूप आनंद होईल.

"मी तयार आहे. चल ना." ठेवणीतला फ्रॉक घालून कमू गीताईसमोर आली आणि तशीच थबकली. काळ्याभोर केसांवर अबोलीचा गजरा माळलेली गीताई आरशात स्वत:ला निरखीत होती. आरशातलं तिचं ते प्रतिबिंब कमूला इतकं आवडलं की गीताईला मागून मिठीच मारावी असं वाटून गेलं. पण ती गीताईला पाहत खिळल्यासारखी उभी राहिली.
पाहणार आहोत ठाऊक आहे का?"
"मीनाकुमारीचा परिणीता." कमूने नुसतीच मान डोलावली. तिला कोणता पिक्चर याच्याशी काहीही देणघेणं नव्हतं. पिक्चर पाहून आलं की तिचा दुसरा दिवस खूप छान जाई. घरातली सगळी मुलं तिला घेरुन टाकत. सगळ्यांना गोष्ट ऐकायची असे. त्यातली गाणी तर कमूची लगेचच पाठ झालेली असत. ती गायचीदेखील सुरेल. गोष्ट, गाणं यात कमूचा दिवस खूप छान जायचा. गीताई बरोबर दर आठवड्याला पिक्चरला जायची कमू आतुरतेने वाट पाहायची.


"बांध ना वेण्या तुझ्या रिबीनीने. का मी बांधून देऊ?""नको." कमू पळालीच तिथून. जिन्याच्या पायर्‍या धाडधाड चढत कमू खोलीत गेली. काळोख्या खोलीची खिडकी तिने गडबडीने उघडली आणि कोपर्‍यात ठेवलेल्या पत्र्याच्या ट्रंकमधला छोटासा आरसा आणि फणी बाहेर काढली. केळ्याच्या दोराने बांधलेल्या वेण्या तिने घाईघाईने सोडल्या. बराचवेळ ती त्या रिबीनी कुरवाळत राहिली. पुन्हा पुन्हा केस विंचरुन तिने वेणी घातली. लाल रिबीनीने बांधलेल्या वेण्यांकडे डोळे भरुन पाहत राहिली. या दोन रिबीनी तिच्या हक्काच्या होत्या. या पूर्वी तिने एकदाच तिच्या केसांना रिबीन बांधली होती. ती सुद्धा चोरुन. घरात सगळ्यांकडे रिबीनी होत्या. त्यातलीच कुणाचीतरी तिने हळूच आपल्या केसांना बांधून पाहिली होती. आज प्रभाने आणलेल्या रिबीनी मात्र तिच्या होत्या. स्वत:च्या.


"आत्या, अगं पाहतेस काय अशी. मी पास झाले. पाऽऽस झाले. आता प्रभा मला पोस्टात नोकरी लावून देईल. द्यायलाच हवी तिने. देईल ना गं?"
"देईल हो. अगदी नक्की. हे बघ आधी साखर ठेव देवाजवळ. चल मीच ठेवते." सुधाआत्याने कमूचा हात धरुन स्वयंपाकघरात नेलं. फडताळातला साखरेचा डबा काढून वाटीत साखर घेतली आणि त्या तिला माजघरात घेऊन गेल्या. देवाजवळ साखर ठेऊन दोघी हात जोडून उभ्या राहिल्या.

"आलास. वाट पाहून पाहून डोळा लागला कमूचा." पलंगावर झोपलेल्या कमूच्या डोक्यावर हात फिरवीत आबा बसले. सुधाने लगबगीने खोबर्‍याच्या वड्या पुढे केल्या.
"नको, खाऊनच आलो." आबा नुसतेच कमूच्या डोक्यावर हात फिरवीत बसून राहिले.
"थोडं बोलायचं होतं तुझ्याशी."
"बोल." सुधा काय बोलणार ह्याची कल्पना आलीच आबांना. त्यांच्या स्वरातला निरुत्साह जाणवूनही सुधाने बोलायचं ठरवलं.



Wednesday, October 26, 2016

वेगळी

श्री. व सौ. दिवाळी अंकात माझी ’वेगळी’ कथा प्रसिद्ध. अंक विकत घेऊन, शेजार्‍यापाजार्‍यांकडून आणून (परत द्यायला न विसरता), वाचनालयात जाऊन काहीही करुन मिळवा पण वाचाच :-).





-)



Friday, October 21, 2016

द्या ना मला तुमचं लहानपण

आई म्हणते,
बालपणीचा काळ सुखाचा
कुणीतरी सांगा तो कसा शोधायचा!
शाळेची वेळ संपत नाही
नंतर असते छंद वर्गांची घाई!
मेजवानी शनिवारी, तिथे
फोन, व्हीडीओ गेम्सची संगत भारी!
झोपायला पापणी मिटत नाही
दिवस कधी संपणार उमगत नाही!
विचार करायलाही फुरसत नाही
तुम्ही, नाही म्हणायची
संधी हाती लागूच देत नाही!
तुम्हाला पाहिजे म्हणून करायचं
आम्हाला काय आवडतं ते कधी कळायचं!
कसा गं असतो बालपणीचा काळ सुखाचा
आई तूच सांग, कसा तो शोधायचा!
पायावर पडलं पाणी की
तुला खेळायला जायची घाई!
शुंभकरोतीला घरी आलं
की दिवस संपून जाई!
बाबाचं लहानपण भारी
सारखी आपली मारामारी!
द्या ना मला तुमचं लहानपण!
जपेन मी हृदयात ते क्षण
मोठी झाले की मी ही म्हणेन
रम्य ते माझं बालपण! - मोहना जोगळेकर

Wednesday, October 19, 2016

चल ना आई

(अमेरिकेत वाढणार्‍या मुलांना मराठी शिकवताना सोप्या शब्दांचा वापर करुन रोजच्या वापरातले शब्द ठाऊक व्हावेत यासाठी करत असलेल्या प्रयत्नातून सुचलेली कविता.)

निळं आकाश
अंधुक प्रकाश
चमकता तारा
गार वारा!

चल ना आई,
जमीनीवर झोपू
आकाशात चांदण्या
किती सांग बघू!

चंद्र आला सोबतीला
बाबा लागला गायला!
आई लागली,
कौतुकाने पाहायला

ही खरी गंमत!
आई, बाबा,
अशीच रोज हवी
तुमची संगत!  - मोहना जोगळेकर

Thursday, October 6, 2016

माझ्या मुलाचा विनोदी अनुभव

ऋत्विक सहावीत असताना त्याने ओरलॅंडो महाराष्ट्र मंडळात सादर केलेला त्याचा विनोदी अनुभव. आजी आजोबा अमेरिकेत आल्यावर त्यांच्याबरोबर प्रवास करताना, भारतात गेल्यावर आणि अर्थात आमच्याबाबतीत त्याला आलेले अनुभव :-). हा त्याचा पहिला प्रयत्न. त्यानंतर त्याने माझ्या कथाकथनाच्या कार्यक्रमासमवेत खूप महाराष्ट्र मंडळात हा अनुभव सादर केला.